Veldzuring,  Rumex acetosa

Vindplaatsen

De gewone veldzuring is een in Europa inheemse, meerjarige plant die bij voorkeur groeit op vochtige weidegronden en aan de rand van sloten en beken. De wilde soort was in de antieke oudheid al bekend.

Kenmerken

Uit de krachtige penwortel groeit in het voorjaar een dikke stengel met aan de zijstengeltjes pijlvormige bladeren. Deze bladeren kunnen tot 20-30 cm lang zijn. Ze zijn rijk aan oxaalzuur, vitamine C en ijzer. Looi- en bitterstoffen verlenen ze de zure, iets bittere smaak. In de vroege zomer verschijnen de roodachtige bloempjes, die in pluimpjes aan de roodachtige bloemsteeltjes zitten.

Verwante soorten

Bloedzuring (Rumex sanguineus) is met zijn roodgeaderd blad zeer decoratief.

Plantplaats

De plant groeit bij voorkeur op een (half)beschaduwde plaats. In de zon maakt veldzuring weinig zacht blad. Om sappig blad te krijgen, is het belangrijk dat het kruid op humusrijke grond staat en voldoende vocht kan opzuigen.

Teelt

Veldzuring kan in het voorjaar maar ook in de zomer direct in de volle grond worden gezaaid. Opdat de planten breed kunnen uitgroeien, moeten ze niet dicht bij elkaar staan. U kunt ze ook kopen of grotere exemplaren scheuren. Zuring moet steeds goed vochtig worden gehouden. Het blad wordt krachtiger als u de bloemknoppen er op tijd uithaalt. De plant zal zich dan echter niet uitzaaien. Het is aangeraden de plant elke 3-4 jaar op een andere plaats te zetten.

Oogst

De jonge, malse blaadjes smaken het best. Ze laten zich goed invriezen. De bladeren die het dichtst bij het hart van de plant zitten moet u laten zitten, want dan loopt de plant weer snel uit.

In de keuken

De gehakte bladeren zijn rauw of gekookt een ingrediënt voor soepen, salades en voor de beroemde Frankfürter groene saus.

Sierwaarde

Veldzuring is een alternatief voor de schaduwrijke struikentuin. Daarbij zorgt de bloedzuring met zijn rode bladnerven voor extra sierwaarde.